كتاب از او نقل كرده‌ايم از نسخه‌اى است كه سال 1312 هجرى ، در چاپخانه ميمنيّه مصر ، به طبع رسيده است . « ابو عبد الرحمن احمد بن على بن شعيب » معروف به « نسائى » . [ ابن خلَّكان 1 / 77 ] مىنويسد : « نسائى » در علم حديث ، پيشواى معاصران خود بود و كتاب « سنن » يا « صحيح نسائى » از تأليفات معروف اوست . « نسائى » در مصر ساكن بود و همانجا به نشر آثار خود مىپرداخت و محدثان از علم او بهره مىگرفتند . « نسائى » اواخر عمر از مصر بيرون رفت و عازم شام شد . در آنجا از وى پرسيدند : دربارهء فضيلت « معاويه » چه مىگوئى ؟ در پاسخ آنها گفت : در فضيلت او همين بس كه پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله در حق او گفت ، خدا شكمت را سير نكناد ! « نسائى » اظهار تشيّع مىكرد و مردم كه از پاسخ او و اظهار تشيّعى كه مىنمود همواره وى را آزار مىرساندند ، سرانجام او را در زير پاهايشان ماليدند و او را با همان حال به « رمله » تبعيد كردند و در آنجا درگذشت . گويند هنگامى كه او را مورد اذيت قرار دادند و تصميم گرفتند او را از دمشق تبعيد كنند ، درخواست كرد تا او را به مكه ببرند . تقاضاى او را پذيرفتند . او را به مكه بردند و در همانجا در سال 303 هجرى درگذشت و ميان صفا و مروه مدفون شد . از آثار او كتاب « خصائص » كه در فضيلت حضرت مولا على عليه السلام و اهل بيت تأليف كرده و اكثر رواياتش را از « احمد بن حنبل » نقل نموده است . به او گفتند : چرا در فضائل صحابه كتابى تأليف نكرده‌اى ؟ در پاسخ گفت : هنگامى كه به دمشق وارد شدم مشاهده كردم كه اكثر آن سرزمين از على عليه السلام و اهل بيت او منحرفاند . اين كتاب را تأليف كردم به اين اميد كه خدا آنها را با خواندن اين كتاب هدايت نمايد . « نسائى » يك روز روزه مىگفت و يك روز افطار مىكرد و علاقهء زيادى به همخوابى داشت و چهار زن عقدى و چندين كنيز داشت . « نسائى » در سال